DÍA DO TEATRO…NA CASA!

LANCE PRIMEIRO

A vida é un teatro e cada día vemos nas televisións os pequenos-grandes escenarios das vosas casas.

Convertémonos en actores e actrices de primeira facendo que as horas pechadas sexan ventás abertas á fantasía, ao xogo, á educación…á vida.

Para todas as persoas que conforman o elenco da compañía teatral dos nosos fogares é hoxe o seu día, o Día Mundial do Teatro.

LANCE SEGUNDO

O teatro, sen dúbida contaxia enerxía e fainos loitar contra a apatía, como podemos ler na mensaxe escrita para esta ocasión polo dramaturgo paquistaní Shahid NADEEM.

EPÍLOGO

Aquí van dúas recomendacións: de lectura pensando na figura a quen lle dedican o Día das Letras este ano,  e de teatro como acto comunicativo co seu público, pois serán as peciñas de Fran Godón que parte do alumnado representará no festival Con voz de primavera. Cheas de enerxía, de retranca, de humor…

Aquí debera ir un: BAIXA O PANO, ou un ESCURO, pero hoxe queremos deixar o pano ergueito e as luces acesas para as vosas representacións diarias..

DÍA DA POESÍA 2020

Quedamos na casa, si, e quedaremos o tempo que sexa preciso. Mais hoxe queremos encher de liberdade os fogares coa poesía, ese “gran milagre do mundo”.

LUIS PIMENTEL

A POESÍA É O GRAN MILAGRE DO MUNDO

Insinareiche sin berros.

O poeta é un mestre sin ira.
Levareite ó meu reino,
onde te agarda
a bandeira da espranza.
Non che amostraréi aquéla
triste, abatida sobre o mastro,
solitaria baixo unha chuvia cincenta.

Estou arrepentido de pensar
que o máis brosmo e brután dos homes
non poida descalzarse
pra entrar no noso reino.

(¡A poesía é o gran milagre do mundo!)

Eu farei que olles a través das túas maos toscas
a luz da túa sangre.
Puliremos a túa frente de seixo
hasta case facela lúa.
Non che farei erguer pesadas pedras,
nin subir o monte máis alto
onde cravada está
a bandeira do meu verso,
nin soster cos teus hombros as noites.
Todo esto xa o ten feito o poeta
por ti, pra ti e máis pra o mundo.
Eu asegúroche que quedarás enviso
fitando prás estrelas.

O xoto palpexar das túas maos
chegará a conocer as rosas invisibles na noite.
Sentirás o borboriño da propia sangre
i o silencio que todos levamos
cando digas:
os seos da miña amada…
Quedarás deslumbrado pola súa luz,
baixo da sombra verde no bosque.

(¡A poesía é o gran milagre do mundo!)

Faremos música do teu vocerío.
Eiquí estamos coa túa lingoaxe vulgar.
Nomearás calquera cousa
–árbol, cabalo, pedra…–
e veralos nacer coa súa vida máis íntima,
cos seus contornos máis puros.

Olla esa formiga,
ise argueiro mouro…
¿Que delicados dedos de alfareiro
puideron modelar tan pequechiño corazón,
que latexa agora baixo dos altos árboles?
¿Non te decatas de que se moveu o silencio?
É esa noitarega
que nesgou o bosque:
doces, xordas plumas,
abanador da noite.

Sombra do aire na herba, 1959.

Facédelle un oco aos versos e deixádeos voar pola casa. Lédeos, recitádeos de memoria para vós, para a familia, para a veciña do balcón… GOZADE COA POESÍA.

DÍA DE ROSALÍA 2020

A Asociación de escritoras escritores en lingua galega, no seu manifesto, propón a Rosalía errante que denuncia as inxustizas que ve ao seu redor. Malia que celebremos este día xunto co día da muller o vindeiro 8 de marzo, queremos achegarvos o manifesto da AELG, cargado de verdade e de sentimento Rosaliano, e mais os versos do poema “Tan sóio” de Follas novas.

Os dous, da terra lonxe

andamos e sufrimos, ¡ai de min!

Mais ti que tan sóio te recordas dela,   

i eu, dela e máis de ti.

Ambos errantes polo mundo andamos

i as nosas forzas acabando van.

Mais ¡ai!, ti nela atoparás descanso,

i eu tan sóio na morte o hei atopar

Manifesto da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega no Día de Rosalía de Castro 2020

Ambos errantes polo mundo andamos, dixo a muller. Daquela, as xentes silenciadas, ás que lle roubaran ata as palabras, recuperaron o alento. Fixérono de golpe. Souberon decontado o que eran, o que somos. Transmatria errante nunha humanidade errante. Seres humanos que vagaron e vagan; que pularon e pulan; que morreron e morren na procura do pan e da liberdade. Logo, a muller aquela, desafiando leis masculinas, sentenciou: Toda a terra é dos homes e das mulleres. Toda a terra.

Foi evidente entón que ela xa non precisaba apelidos. Sería sempre Rosalía, e había sinalar futuros e denunciar dores e inxustizas. Errantes polo mundo.

A súa palabra inzou poderosa, precisa, contundente. Outra vez os vaivéns da fertuna / para lonxe me arrastran, afirmou, así que axiña entendemos que os camiños nos igualan e os tránsitos nos fan humanos.

Si, Ambos errantes polo mundo andamos! Elas e nós. Ti e mais eu. Nosoutres.

Camiñamos. Marchamos. Fuximos. E, no medio do desamparo, da dor da partida, do mundo deixado e do degoirado, Rosalía amosou o desconsolo de migrar e o afliximento de ficar. Tamén nos aprendeu a ollar, a saber, a ser. Dende entón a nosa voz foi para sempre palabra de muller. No éxodo infinito. A nosa voz errante polo mundo.

Velaquí talvez o inaudito. Rosalía, unha daquelas que debían ser silenciadas pola forza, daquelas que pretenderan enmudecer tantos deuses e leis dun heteropatriarcado opresivo, ergueu a palabra libre e entregóunola. Será por iso que habemos ser unha  anomalía? Unha transmatria errante con voz de muller. Unha nación errante que nos iguala no camiño coas desposuídes. Ambas errantes polo mundo.

Mais que é de Rosalía agora? Vivimos tempos duros, sen dó, nos que rexorden discursos de odio e medo. Decotío, vemos homes que acenan carraxes co seu dedo. Berregan palabras de ferro. As vítimas son sinaladas polos verdugos. No entanto, nesta transmatria nosa conservamos armas lilas contra a desolación. Fabricounas unha muller con versos irredentos. Vacinas contra a xenofobia que han formar parte do noso ADN. Sermos errantes ha impedir que a arañeira do odio medre no corazón. Grazas a Rosalía temos o sangue envelenado coa afouteza das que foxen. Infectado con versos que denuncian e nos fan ser as outresA miseria está negra en torno deles / ai!, i adiante está o abismo!, dixoSi, o abismo. Cemiterios no mar. Refuxiadas. asasinadas. O silencio.

Cremos por iso en identidades errantes, aquelas que elixamos nós. Ninguén ha decidir o noso xénero nin os afectos. Ninguén nos ha retirar dereitos nin nos ha facer súbditas. Ninguén nos ha expulsar de ningures, porque Rosalía instalou en nós a insubmisión de ser e un futuro para soñar. El serán os seus versos un andazo? Insubmisión na denuncia da violación e da violencia de xénero: que morden si acariñan, que cando miran queiman/ que dan dores de raiba, que manchan e que afrentan. Insubmisión contra o poder e o capital: Embargaránnos todo, que non teñen/ esas xentes conciencia, nin tén alma. Insubmisión contra quen coloniza, contra quen explota: déronlle fel por bebida/ peniñas por alimento.

É difícil imaxinarnos sen Rosalía, como é difícil alentar sen ar ou vivir sen auga. É difícil entendérmonos sen nos saber errantes. Fagamos vivos os seus versos en cada persoa que foxe, en cada ser humano que chimpa un muro, que se bota ao mar, que decide o seu futuro e a súa identidade libremente. Levamos no sangue a valentía de quen camiña e, grazas a Rosalía, sabemos que as errantes tamén somos nós. Contra o medo e a intolerancia. Errantes polo mundo e sempre libres!

Daniel Asorey

Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG)

ENTROIDO “ANOS 70”

Curso 1969-1970, inauguración do IES Agra do Orzán. Estamos de 50º aniversario e quixemos celebralo tamén no Entroido. Adiviñades cal foi o eixo temático?

Velaí as imaxes que desde o equipo da Biblioteca puidemos recoller. Se tedes algunha máis, mandádenola que a engadiremos a este pequeno álbum.

Parabéns aos cursos gañadores, mais sen dúbida, ese día o premio foi para toda a comunidade educativa que se volcou na celebración da festa.

O pase de diapositivas require JavaScript.

CELEBRANDO O DÍA DO AMOR

Este venres 14 de febreiro, sen dúbida, as feromonas do amor da biblioteca chegaron aos vosos sentidos.

Fixádevos:

DEFINICIÓN DO DICIONARIO DA REAL ACADEMIA ESPAÑOLA DA LINGUA.

amor

Del lat. amor, -ōris.

1. m. Sentimiento intenso del ser humano que, partiendo  de su propia insuficiencia, necesita y busca el encuentro y unión con otro ser. E así é como vos fostes encontrar na poesía. Unístesvos coas autoras e autores da lírica galega e completastes as súas estrofas para compartilas connosco. A fusión do chocolate e os versos nas “chocosías” preparadas polos integrantes do club de poesía.

O pase de diapositivas require JavaScript.

2. m. Sentimiento hacia otra persona que naturalmente nos atrae y que, procurando reciprocidad en el deseo de unión, nos completa, alegra y da energía  para convivir, comunicarnos y crear. De seguro que algo así senten autoras como Andrea Maceiras no seu proceso de creación. O Club de lectura de 1º e 2º da ESO tivo o venres a última sesión de Conta nove estrelas e mandáronlle unha mensaxe á súa autora, Andrea. Fixádevos que lles contestou ela:

 

 

3. m. Sentimiento de afecto, inclinación y entrega a  alguien o algo. E aquí vedes a Pablo, o noso experto en origami, cedendo o seu tempo xenerosamente nos dous recreos e aprendéndovos a crear os vosos propios marcadores de páxinas para agasallar a quen vós prefirades; compartindo incluso o espazo co club de lectura. Que meirande mostra de amor hai que a de darse aos demais?

 

Graciñas a todas e a todos pola vosa participación, pola vosa complicidade, pola vosa entrega.

 

DÍA DA PAZ 2020, MALIA TODO!

Malia termos un día chuviñoso, malia organizarmos o acto só un día antes, malia non termos a pantalla de vídeo montada, malia a existencia de voces que din: “para que celebrar a paz cando non a temos?”…,

malia todo…,

as nubes deixaron paso ás raiolas de sol reconfortantes;

malia todo…

nun día fostes quen de atopar esa camisola branca no fondo do armario e situarvos na liña de xiz que previamente axudara a pintar a rapazada do Raquel Camacho para que vós formarades o símbolo humano da paz;

malia todo…

o vicedirector non dubidou en enchufar o seu móbil aos altofalantes para que desde o fondo do patio se escoitase a canción de Antonio Flores mesturada coas vosas voces, acalando esoutras que dicían: “para que celebrar a paz…? E xunto coa pomba que o ano pasado fixerades coa profesora Milagros e que voluntariamente fostes montando, cos caligramas poéticos que fostes colgando na corticeira da entrada e mais coa pancarta que este ano creou o alumnado de 1º da ESO coa profesora Laura Velasco para lervar o vindeiro luns na Cadea humana pola paz e a nonviolencia… conseguistes transmitirnos a vosa xenerosidade, colaboración, ledicia, as vosas ganas de facer e seguir adiante. Sen dúbida, pasos esenciais para a construción da PAZ.

OBRADOIRO DE FABRICACIÓN DE PAPEL E ENCADERNACIÓN

O alumnado de 1ºESO, participou nun obradoiro de fabricación  de papel  impartido por Manchea. Utilizarán o papel para a celebración do 8  de Marzo. 

Tamén levouse  acabo un obradoiro de encuadernación na Biblioteca, impartido tamén por Manchea . Unha das libretas feitas queda na Biblioteca para utilizala no 8 de marzo.