Bibliotecarios Voluntarios

Voluntarios da Biblioteca neste curso 2016/2017

  • DENIS CORNEJO TORRES
  • PABLO PALLARES MARTÍNEZ
  • SARA AÑÓN SÁNCHEZ
  • JOSÉ MANUEL DE LA CRUZ FACIO
  • BRANDON MORGADE SÁNCHEZ
  • IRENE CORTÉS MONTES
  • QUIMEY FLORES LOSCHIAVO
  • ARACELI SANJURJO NOVO
  • ANDREA LÓPEZ CARRO
  • SOFIA CANOSA GÓMEZ
  • RICARDO RAMÍREZ CUEVA
  • MARINA VERDES SALGADO

 

Despedida no Club de Lectura BABEL

O pasado luns, na última sesión deste curso, entregamos uns agasallos aos membros do Club de Lectura BABEL e fixemos unha merenda de despedida á  profesora Mari Ferreiro,  que forma parte do  noso club e do equipo da Biblioteca.

Grazas Mari por habernos transmitido o amor polos libros e as lecturas e grazas por todo o aprendido contigo.

Esperámoste igualmente  o próximo curso como membro do club de lectura.    

This slideshow requires JavaScript.

 

 

“Miña querida Sherezade” no club de lectura

Este pasado luns tivemos a última sesión do Club de Lectura BABEL .

Fixemos unha análise do libro  Miña querida Sherezade  da escritora Andrea Maceiras e  ilustrado por Antonio Seijas. Este libro está baseado no conto oriental “As mil e unha noites”.

   As mil e unha noites

 

Falamos de moitos temas que aborda o libro: a emigración dos galegos, o amor, a vida na aldea galega, a emancipación da muller, a guerra civil e a postguerra, e sobre todo o amor aos libros e á literatura. Gustounos moito a frase que dí Sherezade na páxina 106 do  libro “…este é o prezo da eternidade, ver que todos se marchan  e ter que seguir adiante”…

Resaltamos o amor polos libros e á súa lectura , pensamos nos libros que marcaron á  nosa vida e eleximos ao personaxe que máis gustounos.

Despois de ler esta historia tan fermosa ,non podemos facer outra cousa que non sexa ler de novo “As mil e unha noites”.

Ábrete sésamo !!!   

En recuerdo de Juan Goytisolo

Muere el escritor español Juan Goytisolo en Marrakech a los 86 años.

Goytisolo, nacido el 6 de enero de 1931 en Barcelona, tiene en su haber, entre otros galardones, el premio Cervantes 2014 y el Nacional de las Letras 2008. Ha sido uno de los escritores contemporáneos con más tradición narrativa de las letras españolas, uno de los más críticos y un gran interlocutor entre la cultura europea e islámica.

Cultivó el ensayo, la narrativa, el reportaje, la literatura de viajes y las memorias. La publicación de sus obras fuera de España le convirtió en uno de los intelectuales españoles más influyentes en el extranjero. Publicó artículos en la prensa española, en particular en El País, para el que fue corresponsal de guerra en Chechenia y Bosnia.Desde la muerte de su esposa, Monique Lange, en 1996, fijó su residencia en Marrakech.

Entre su cantidad de obras destacar Señas de identidad (1966), Palabras para Julia(1990),Cuaderno de Sarajevo (1993), La saga de los Marx (1993),  Memorias (2002) y una lista interminable de títulos.

 

Entrega de premios

Hoxe tivemos na entrada do instituto a entrega dos seguintes  premios:

Concurso de microrrelatos organizado polo GRUPO DADO:

1º premio Categoría A :  Paula Salgado Torres 1º ESO-B

2º premio categoría  B: Xoana González García 1º BAC -A 

Concurso ” Cartas de Amor”, organizado por Normalización Lingüística:

Carla Queijo Couto 4º  ESO B Antenas de Información Juvenil do Concello : Mika Crespo y María  Hermida

 Foto de grupo cos participantes no concurso de microrrelatos 

MÁIS MICRORRELATOS

Deixámosvos máis microrrelatos que se presentaron ao concurso organizado polo GRUPO DADO formado por 6  clubs de lectura da cidade.

SORRISO
Cada vez que a vía, el brindáballe un sorriso. O seu sorriso.
O que lle daba a entender que todo estaba ben, o que dicía que non había razóns para preocuparse, o sorriso que a protexía.
O seu sorriso estaba sempre presente cando estaban xuntos; incluso nos momentos tristes ou cando se bicaban estaba aí, radiante coma sempre.
E esa foi sempre unha das moitas razóns polas que Lucy amaba a Natsu.
Polo seu sorriso.
SARA AÑÓN SÁNCHEZ. 2º ESO A
CATEGORIA A

FILLOS DA NOITE
Dende hai uns anos sabemos duns seres perversos no mundo. Cóntanse historias terroríficas: nenos que non volven do bosque, rapazas que desaparecen na noite, familias que se esfuman nos seus fogares. Todo llo atribuímos a esas criaturas. Criaturas que se organizan en clans e cazan aos nosos. Tortúrannos, cortan os nosos cabeiros, expóñennos ao sol durante días ata que morremos ou simplemente déixannos tirados coma lixo cunha estaca no corazón para admirar a súa gran fazaña. Asexan nas sombras, utilizando elaborados artefactos. Non sabemos de onde saíron, pois criámolos mitos, lendas, só contos para asustar aos nenos e que sexan boíños. Tentamos falarlles, pero son desconfiados e asustadizos e só zumegan egoísmo, o de ser a única raza, a vencedora. Son tan simples e un tempo tan complexos que manter as distancias parecía o mellor, pero nos rodean, nos emboscan, nos asfixian.
Démoslles o nome de “humanos”.
ALEXA WILKINS VALLE. 4º ESO B
CATEGORIA B

ALICE
Era a fin do inverno na estepa siberiana e os animais empezaban a mudar a pelaxe.
No preciso instante no que Alice lle cortou a cabeza a aquel coello branco o ceo succionouna, devolvéndoa ao seu sitio a tempo de observar o nacemento da primavera. Seguía co coitelo ensanguentado na man e o seu fiel can ao lado, coa súa característica expresión burlona. De camiño á casa viu unha muller vestida de vermello; parecía ter un gran corazón pero nunca o saberemos: cortoulle o pescozo sen darlle tempo de falar. Horrorizado, o cadelo fuxiu da que xa non consideraba a súa amiga.
Ao chegar á casa de madeira no medio de ningures, Alice puxo na mesa as cabezas, engadíndoas á súa colección e tinguindo de sangue o vello sombreiro, a lascada teteira, os pratos rotos, o parado reloxo de peto, incluso un flamenco rosado que trouxera da súa última viaxe.
ALICIA MARTÍNEZ ANSEDE, 4º ESO A
CATEGORIA B

LITTLE RED HIDING BLOOD
A rapaza da carapucha branca saíu pasear ao bosque, co cesto de vimbias, cantaruxando unha doce melodía. Os animais fuxiron espavorecidos. Nas súas mans reluciu un machado. Esnaquizando todo animal que non atopase agocho, soltando gargalladas cando unha cabeza saía despedida, seguiu ao lobo ata a casiña dunha anciá. Entrou saudando amablemente. Antes de que a anciá preguntase polo seu aspecto (ollos arroibados, roupa esgazada, pelo enmarañado, carapucha con manchas vermellas) xa estaba partida en dous. Só puido ver o seu sangue na carapucha, uníndose a aquel collage de horror.
Almorzou un estufado de ingredientes naturais e carne de primeira calidade. O máis saboroso, os corazóns do lobo e da anciá, cun exquisito resaibo a terror.
A historia estendeuse rápido. Os nenos chámana “Carapuchiña Vermella”. Disfrázanse, xogan, asústanse. Será invención ou existirá esa terrible asasina? Non lle darei máis voltas: son a única que non debe preocuparse por iso.
CARLA QUEIJO COUTO. 4º ESO B
CATEGORIA B