Grupo DADO. Clubs de lectura

 

Onte tivemos, no IES Rafael Dieste, a última reunión no curso do Grupo DADO (mediadores responsables dos clubs de lectura do IES Monelos, IES Monte das Moas, IES Rafael Dieste, IES Elviña, IES Menéndez Pidal e nós ) xunto co asesor de formación das Bibliotecas escolares  do CFR de  A Coruña, Javier Pintor.   

Valoramos as lecturas compartidas neste curso nos distintos clubs, avaliamos as actividades desenvolvidas e propuxemos posibles líneas de actuación para o vindeiro curso.      

Advertisements

Gala Clubs de lectura Grupo DADO no Ágora

As compañeiras da Biblioteca Ágora comparten connosco a súa entrada no blog dos Clubs de lectura de Biblotecas Municipais de A Coruña.

https://clublecturacoruna.com/2018/04/19/ii-concurso-de-microrrelatos-dado-biblioteca-agora/

II Concurso de Microrrelatos: Biblioteca Ágora e grupo DADO

E a ligazón ao Flickr da bibliotecas municipais.

Reunión Clubs de lectura da cidade

Hoxe xoves reunímonos, na Biblioteca do noso instituto, o profesorado responsable dos clubs  de lectura integrantes do Grupo DADO formado polo  IES Monelos, IES Elviña, IES Menéndez Pidal, IES Monte das Moas e IES Rafael Dieste. Intercambiamos lecturas e programamos actividades conxuntas nos nosos clubs. Tamén estivo connosco a responsable dos clubs de lectura da Biblioteca Ágora.

MÁIS MICRORRELATOS

Deixámosvos máis microrrelatos que se presentaron ao concurso organizado polo GRUPO DADO formado por 6  clubs de lectura da cidade.

SORRISO
Cada vez que a vía, el brindáballe un sorriso. O seu sorriso.
O que lle daba a entender que todo estaba ben, o que dicía que non había razóns para preocuparse, o sorriso que a protexía.
O seu sorriso estaba sempre presente cando estaban xuntos; incluso nos momentos tristes ou cando se bicaban estaba aí, radiante coma sempre.
E esa foi sempre unha das moitas razóns polas que Lucy amaba a Natsu.
Polo seu sorriso.
SARA AÑÓN SÁNCHEZ. 2º ESO A
CATEGORIA A

FILLOS DA NOITE
Dende hai uns anos sabemos duns seres perversos no mundo. Cóntanse historias terroríficas: nenos que non volven do bosque, rapazas que desaparecen na noite, familias que se esfuman nos seus fogares. Todo llo atribuímos a esas criaturas. Criaturas que se organizan en clans e cazan aos nosos. Tortúrannos, cortan os nosos cabeiros, expóñennos ao sol durante días ata que morremos ou simplemente déixannos tirados coma lixo cunha estaca no corazón para admirar a súa gran fazaña. Asexan nas sombras, utilizando elaborados artefactos. Non sabemos de onde saíron, pois criámolos mitos, lendas, só contos para asustar aos nenos e que sexan boíños. Tentamos falarlles, pero son desconfiados e asustadizos e só zumegan egoísmo, o de ser a única raza, a vencedora. Son tan simples e un tempo tan complexos que manter as distancias parecía o mellor, pero nos rodean, nos emboscan, nos asfixian.
Démoslles o nome de “humanos”.
ALEXA WILKINS VALLE. 4º ESO B
CATEGORIA B

ALICE
Era a fin do inverno na estepa siberiana e os animais empezaban a mudar a pelaxe.
No preciso instante no que Alice lle cortou a cabeza a aquel coello branco o ceo succionouna, devolvéndoa ao seu sitio a tempo de observar o nacemento da primavera. Seguía co coitelo ensanguentado na man e o seu fiel can ao lado, coa súa característica expresión burlona. De camiño á casa viu unha muller vestida de vermello; parecía ter un gran corazón pero nunca o saberemos: cortoulle o pescozo sen darlle tempo de falar. Horrorizado, o cadelo fuxiu da que xa non consideraba a súa amiga.
Ao chegar á casa de madeira no medio de ningures, Alice puxo na mesa as cabezas, engadíndoas á súa colección e tinguindo de sangue o vello sombreiro, a lascada teteira, os pratos rotos, o parado reloxo de peto, incluso un flamenco rosado que trouxera da súa última viaxe.
ALICIA MARTÍNEZ ANSEDE, 4º ESO A
CATEGORIA B

LITTLE RED HIDING BLOOD
A rapaza da carapucha branca saíu pasear ao bosque, co cesto de vimbias, cantaruxando unha doce melodía. Os animais fuxiron espavorecidos. Nas súas mans reluciu un machado. Esnaquizando todo animal que non atopase agocho, soltando gargalladas cando unha cabeza saía despedida, seguiu ao lobo ata a casiña dunha anciá. Entrou saudando amablemente. Antes de que a anciá preguntase polo seu aspecto (ollos arroibados, roupa esgazada, pelo enmarañado, carapucha con manchas vermellas) xa estaba partida en dous. Só puido ver o seu sangue na carapucha, uníndose a aquel collage de horror.
Almorzou un estufado de ingredientes naturais e carne de primeira calidade. O máis saboroso, os corazóns do lobo e da anciá, cun exquisito resaibo a terror.
A historia estendeuse rápido. Os nenos chámana “Carapuchiña Vermella”. Disfrázanse, xogan, asústanse. Será invención ou existirá esa terrible asasina? Non lle darei máis voltas: son a única que non debe preocuparse por iso.
CARLA QUEIJO COUTO. 4º ESO B
CATEGORIA B